Κοίτα να δεις πως αλλάξαμε, δες τη ζωή που ξεγράψαμε...

Κοίτα να δεις πως αλλάξαμε... Πως καμιά φορά ακόμα και κάποιες φιλίες φτάνουν σε ένα τέλμα. Σε ένα αδιέξοδο. Να μη μπορείς να σκεφτείς πως θα τις επαναφέρεις στη ζωή... να μη θέλουν οι υπόλοιποι. Να αρκούνται και να βολεύονται σε αυτή τη σιωπή που όλο και μεγαλώνει μεταξύ μας. Δεν ξέρω πια τι είναι... τι φταίει. Φταίει η δουλειά; φταίει η ζωή που κάνει ο καθένας; φταίει η απαίτηση που έχουμε να είναι ο απέναντί μας ίδιος με εμας; φταίει η κριτική που βγαίνει αυθόρμητα απο μέσα μας; Δεν ξέρω πιά. Έχω κρατήσει στο μυαλό μου εικόνες, στιγμές, φωνές που δεν θυμίζουν πια τίποτα. Είναι σα να θυμάμαι άλλα άτομα. Άτομα που ήταν κύριοι του εαυτού τους, άτομα που ήταν διαφορετικά... και σήμερα τι; όλοι να βολέψουμε την πάρτη μας. Πανεπιστήμια, νεολαίες κομμάτων, δήθεν γκλαμουριά και διασημότητα στον μικρόκοσμο του Παντείου. Ψεύτικοι φίλοι, δήθεν ενδιαφέροντα και μόλις είμαστε μόνοι ξανά σκεφτόμαστε τα δύο φιλαράκια που κάποτε είχαμε. Αυτά με τα οποία σουλατσάραμε εδώ κι εκεί, που γελούσαμε με όσους μας έκριναν, που πηγαίναμε κόντρα σε όλα. Και τώρα για να βρεθούμε θέλει και ραντεβού σχεδόν. Σαν υποχρέωση. Και ποτέ δε φταίμε εμείς για την κατάσταση. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Η Αλίκη, ο Νίκος, ο Θοδωρής. Καθένας απο τη μεριά του. Εμεις όμως που κρίνουμε τις επιλογές των άλλων; που γελάμε με αυτές; που ξεχωρίζουμε και διακρίνουμε μεταξύ δύο φίλων; που λέμε ότι βολεύει εμας. Κούράστηκα να δικαιολογούμαι και να ακούω δικαιολογίες. Ειδικά όταν αυτές είναι πρόχειρες για τόσο δύσκολα πράγματα. Όπως η φιλία. Τα κάναμε χάλια. Ας το αποδεχτούμε και ας πάρει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί. Και ότι παράπονο υπάρχει ας ακουστεί. Γιατί όσο μένει κρυφό μεγαλώνει το χάσμα κι άλλο... και σε λίγο καιρό δε θα κλείνει, δε θα σώζεται...