Είσαι το καλοκαίρι μου...

Είναι στιγμές που νιώθω πως πνίγομαι μέσα σε όλα αυτά που θέλω να πω και δε μπορώ. Δεν ξέρω αν πρέπει να τα πω. Γιατί δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον, είμαι σίγουρος αλλά δεν ξέρω κατα πόσο πολύ θα συνεχίσω να είμαι στο μέλλον. Την αγαπάω. Γι' αυτό πια είμαι σίγουρος. Και κάθε φορά που μου λέει τι νιώθει και εγώ απλά σωπαίνω, νιώθω σα να είμαι συνένοχος σε αυτή την κατάσταση. Του να την σκέφτομαι και να μην την έχω. Γιατί... ο χρόνος, αυτό είναι το γιατί. Η μάλλον αυτό ήθελα να πιστεύω. Κατα βάθος θέλησα να αφήσω όλα αυτα που, απλόχερα, μου είχε προσφέρει για κάτι αβέβαιο. Και την άφησα έτσι απλά. Και καμιά φορά αντιλαμβάνομαι πόσο μαραζώνει αυτή με τόσα πράγματα που νιώθει για μένα και δε μπορεί να τα πεί. Αυτή τη φορα όμως θέλω να τα αφήσω πίσω όλα. Θέλω να την έχω και να μην την ξαναφήσω. Γιατί έτσι είμαι δυστυχισμένος. Δεν έχω δύναμη, γέλιο, αντοχή. Γιατι το γέλιο της με αλλάζει, όσο μελό κι αν ακούγεται. Είναι στιγμές που νιώθω πως θα σπάσει η καρδιά μου. Όταν τη βλέπω σκέφτομαι καλοκαίρι, Χριστούγεννα, μουσικές, γέλια, γιορτές, διακοπές, Σαββατοκύριακα, γενέθλια... Και πως νιώθει εκείνη όταν βρισκόμαστε; σαν παιδί που έχει τα γενέθλια του. Πως εκείνη η μέρα της ανήκει. Τι πιό όμορφο μπορεί να σου πει κάποιος για να σου δείξει το πόσο σημαντικός είσαι για αυτόν; κι όμως... Τρέμω στην ιδέα μήπως τη χάσω... δεν θα το αντέξω...