Είδα χθες την εθνική νέων στον αγώνα με τη Γερμανία. Πραγματικά όταν έβλεπα το παιχνίδι απογοητεύτηκα. Όχι για την απόδοση της ομάδας, αλίμονο. Απογοητεύτηκα διότι σκέφτηκα πόσα λεφτά χαλάνε οι ελληνικές ομάδες προκειμένου να κάνουν την υπέρβαση στην Ευρώπη. Ναι, αυτή την καραμέλα που μασιέται χρόνια, δε λέει να λιώσει και καταναλώνεται απο πολλούς. Οπαδούς και παράγοντες. Χαλάνε λοιπόν τόσα λεφτά, ενώ υπάρχουν αυτά τα παιδιά τα οποία αν μη τι άλλο είναι πιό αξιόπιστα και πιό συνηδειτοποιημένα απο τον κάθε Γκαλέτι ή τον κάθε Ν' Ντογιέ που έρχεται στην Ελλάδα. Σίγουρα τόσα χρόνια θα ήταν η σκιά πολλών μετριότατων ξένων παιχτών. Περίμεναν καρτερικά να τους δωθεί η ευκαιρία όπως στο Νίνη ή στον Παπασταθόπουλο. Αλλά δυστυχώς δεν είχαν Ισπανούς προπονητές. Είχαν προπονητές οι οποίοι μονίμως έλεγαν πως "ο τάδε δεν είναι έτοιμος για μεγάλα παιχνίδια ακόμα" ή πως είναι επένδυση για το μέλλον. Και έτσι φτάνουμε στην Ελλάδα έναν παίχτη 25 χρονών να τον θεωρούμε ταλέντο. Αλήθεια δεν ξέρω πόσοι θα πάρουν ευκαιρίες του χρόνου από τους συλλόγους τους. Ξέρω ένα πράγμα μόνο. Πως αυτά τα παιδιά ότι κατάφεραν θα είναι μόνο χάρη στις ικανότητες τους. Ξέρω πως αν καταφέρουν και σηκώσουν την κούπα θα βγουν όλοι να πανηγυρίσουν στους δρόμους. Ακόμα κι αυτοί που έλεγαν τον Νίνη Αλβανό. Ότι κι αν είναι αυτό το παιδί, σίγουρα έπαιξε και νιώθει πολύ πιο Έλληνας, από όλους αυτούς τους Ελληναράδες που δεν τον δέχονταν. Και αυτοι θα είναι οι ίδιοι που την Παρασκευή, αν το πάρει η Ελλάδα, θα τον αποθεώνουν. Όπως έγινε και με τον Πύρρο Δήμα, τον Κάχι Καχιασβίλι και άλλους πολλούς. Μακάρι λοιπόν να δούμε αυτά τα παιδία να παίζουν βασικοί και αναντικατάστατοι και να μην τα αναπολούμε σε κάθε επέτειο του μεγάλου τελικού... ΅μη φάει κι αυτή τη φορα η Ελλάδα τα παιδιά της...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου