Δε σε έχω πιά, δε σε έχω...

Σκέφτομαι καμιά φορά πως πέρασαν χρόνια... Πως πάει πιά πολύ καιρός απο τότε που σε είχα. Τότε ήμουν παιδί ακόμα... και τώρα υποτίθεται πως μεγάλωσα. Πως αλλάξαμε. Και μπορεί να έχεις και δίκιο. Δεν ξέρω. Απλά δεν ξέρω αν άλλαξα τόσο ώστε να τα ξεχάσω όλα. Δεν ξέρω αν άλλαξα τόσο ώστε να θέλω να έχω τις τυπικές επαφές μαζί σου. Και αυτό που μένει είναι ένα γιατί. Γιατί να παγώνουν όλα έτσι. Γιατί πρέπει να γίνουμε ξένοι. Απάντηση δε βρήκα, ούτε νομίζω πως θα βρω ποτέ. Δεν έχουν άλλωστε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις. Απλά υπάρχουν. Μετά απο λίγο καιρό μας φεύγουν, μετα μας ξανάρχονται, μας ξαναφεύγουν και η ζωή μας συνεχίζεται. Καμιά φορά που το σκέφτομαι και προσπαθώ να θυμηθώ το πως ένιωθα για σένα, κατάλαβα πως έτσι δεν ένιωσα ξανα για καμία. Άλλωστε γι' αυτό παραμένεις κάτι ξεχωριστό για μένα. Ξέρω πως έκανα κι εγώ λάθη. Μα δεν είχα ευκαιρίες, όπως είχες εσύ. Ακόμα θυμάμαι πως έκανες ότι μπορείς για να με πληγώσεις την τελευταία φορά... κι απο τότε τέλος. Κάτι μηνύματα σε γιορτές και του χρόνου πάλι. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά τώρα, ίσως κάποιο βαθύ παράπονο για την τωρινή κατάσταση. Μα δε θα αλλάξω και τίποτα. Πέρα απο το ότι κάθε φορά που θα σε βλέπω θα χαζεύω σα να βλέπω ένα θαύμα, όλα τα άλλα με μας ίδια θα μείνουν... Και ίσως έτσι πρέπει να είναι. Μάλλον πιο πολύ για σένα λιγότερο για μένα. Και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να ξεχνάς έτσι εύκολα. Λες και ήμουν κάτι πρόχειρο για σένα. Μπορεί και να ήμουν, απλα δε θέλω να το σκεφτώ. Γιατί πραγματικα θα διαλύσεις το παρελθόν μου. Όχι το παρόν μου. Άλλωστε αυτό έμεινες, παρελθόν. Όχι παρόν. Επιλογή σου...