Πηγαίνω μόνος...

Και ποιός δεν νιώθει μόνος κάποιες φορές; πως όσο κι αν τα έχουμε όλα, φίλους, γυναίκες, λεφτά πάντα κάτι δε θα είναι αρκετό. Πάντα ζητάμε παραπάνω και καλύτερα. Αυτό άλλωστε είναι στη φύση του ανθρώπου... Αλήθεια όμως, τι είναι αυτό που μας λείπει. Για ποιό φως περνάμε τούνελ ολόκληρα; μήπως καταβάθος δεν ξέρουμε; και όσο το πλησιάζουμε αυτό φαντάζει όλο και πιό μακρινό; ίσως καταβάθος να θέλει να μας εξαντλήσει και να το παρατήσουμε. Μα ποιός βγήκε χαμένος όταν πάλεψε αληθινά για κάτι; Βλέπω και μένα... Κυνηγάω κάτι εδώ και χρόνια χωρίς να ξέρω τι πραγματικά είναι. Πάντα παίρνει διαφορετικές μορφές, σα χαμαιλέοντας. Άλλοτε λέγεται φιλία, άλλοτε σχέση, άλλοτε αξίες. Και η μόνη κληρονομιά απο τόσα χρόνια περιπλάνησης είναι δύο μάτια στο μυαλό μου, μια κρυφή ελπίδα και πολλές σαβούρες. Πάντα όμως σηκώνομαι και συνεχίζω χωρίς να βάλω μυαλό, κλείνοντας τα μάτια σε όλους τους πειρασμούς που μου παρουσιάζονται. Σα τους λωτούς του Οδυσσέα... Ψάχνω κι εγώ μια Ιθάκη. Και η παρηγοριά μου είναι πως δεν είμαι μόνος σε αυτό το ταξίδι, σε αυτή τη διαδρομή. Είμαστε πολλοί. Άλλοι πιο δυνατοί, άλλοι λιγότερο. Μα ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Μην κάνετε πίσω, κυνηγήστε το καλύτερο, μην αρκείστε!!! αγαπήστε, μεθύστε, ταξιδέψτε, ονειρευτείτε και κάποτε θα σας βγάλει κάπου ο δρόμος... και η ταμπέλα δεξιά θα λέει... Η Ιθάκη σου...