Πηγαίνω μόνος...

Και ποιός δεν νιώθει μόνος κάποιες φορές; πως όσο κι αν τα έχουμε όλα, φίλους, γυναίκες, λεφτά πάντα κάτι δε θα είναι αρκετό. Πάντα ζητάμε παραπάνω και καλύτερα. Αυτό άλλωστε είναι στη φύση του ανθρώπου... Αλήθεια όμως, τι είναι αυτό που μας λείπει. Για ποιό φως περνάμε τούνελ ολόκληρα; μήπως καταβάθος δεν ξέρουμε; και όσο το πλησιάζουμε αυτό φαντάζει όλο και πιό μακρινό; ίσως καταβάθος να θέλει να μας εξαντλήσει και να το παρατήσουμε. Μα ποιός βγήκε χαμένος όταν πάλεψε αληθινά για κάτι; Βλέπω και μένα... Κυνηγάω κάτι εδώ και χρόνια χωρίς να ξέρω τι πραγματικά είναι. Πάντα παίρνει διαφορετικές μορφές, σα χαμαιλέοντας. Άλλοτε λέγεται φιλία, άλλοτε σχέση, άλλοτε αξίες. Και η μόνη κληρονομιά απο τόσα χρόνια περιπλάνησης είναι δύο μάτια στο μυαλό μου, μια κρυφή ελπίδα και πολλές σαβούρες. Πάντα όμως σηκώνομαι και συνεχίζω χωρίς να βάλω μυαλό, κλείνοντας τα μάτια σε όλους τους πειρασμούς που μου παρουσιάζονται. Σα τους λωτούς του Οδυσσέα... Ψάχνω κι εγώ μια Ιθάκη. Και η παρηγοριά μου είναι πως δεν είμαι μόνος σε αυτό το ταξίδι, σε αυτή τη διαδρομή. Είμαστε πολλοί. Άλλοι πιο δυνατοί, άλλοι λιγότερο. Μα ο ένας δίνει κουράγιο στον άλλο. Μην κάνετε πίσω, κυνηγήστε το καλύτερο, μην αρκείστε!!! αγαπήστε, μεθύστε, ταξιδέψτε, ονειρευτείτε και κάποτε θα σας βγάλει κάπου ο δρόμος... και η ταμπέλα δεξιά θα λέει... Η Ιθάκη σου...

Δε σε έχω πιά, δε σε έχω...

Σκέφτομαι καμιά φορά πως πέρασαν χρόνια... Πως πάει πιά πολύ καιρός απο τότε που σε είχα. Τότε ήμουν παιδί ακόμα... και τώρα υποτίθεται πως μεγάλωσα. Πως αλλάξαμε. Και μπορεί να έχεις και δίκιο. Δεν ξέρω. Απλά δεν ξέρω αν άλλαξα τόσο ώστε να τα ξεχάσω όλα. Δεν ξέρω αν άλλαξα τόσο ώστε να θέλω να έχω τις τυπικές επαφές μαζί σου. Και αυτό που μένει είναι ένα γιατί. Γιατί να παγώνουν όλα έτσι. Γιατί πρέπει να γίνουμε ξένοι. Απάντηση δε βρήκα, ούτε νομίζω πως θα βρω ποτέ. Δεν έχουν άλλωστε όλα τα ερωτήματα απαντήσεις. Απλά υπάρχουν. Μετά απο λίγο καιρό μας φεύγουν, μετα μας ξανάρχονται, μας ξαναφεύγουν και η ζωή μας συνεχίζεται. Καμιά φορά που το σκέφτομαι και προσπαθώ να θυμηθώ το πως ένιωθα για σένα, κατάλαβα πως έτσι δεν ένιωσα ξανα για καμία. Άλλωστε γι' αυτό παραμένεις κάτι ξεχωριστό για μένα. Ξέρω πως έκανα κι εγώ λάθη. Μα δεν είχα ευκαιρίες, όπως είχες εσύ. Ακόμα θυμάμαι πως έκανες ότι μπορείς για να με πληγώσεις την τελευταία φορά... κι απο τότε τέλος. Κάτι μηνύματα σε γιορτές και του χρόνου πάλι. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά τώρα, ίσως κάποιο βαθύ παράπονο για την τωρινή κατάσταση. Μα δε θα αλλάξω και τίποτα. Πέρα απο το ότι κάθε φορά που θα σε βλέπω θα χαζεύω σα να βλέπω ένα θαύμα, όλα τα άλλα με μας ίδια θα μείνουν... Και ίσως έτσι πρέπει να είναι. Μάλλον πιο πολύ για σένα λιγότερο για μένα. Και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να ξεχνάς έτσι εύκολα. Λες και ήμουν κάτι πρόχειρο για σένα. Μπορεί και να ήμουν, απλα δε θέλω να το σκεφτώ. Γιατί πραγματικα θα διαλύσεις το παρελθόν μου. Όχι το παρόν μου. Άλλωστε αυτό έμεινες, παρελθόν. Όχι παρόν. Επιλογή σου...

Εθνική Ελλάδος, γειά μας...

Είδα χθες την εθνική νέων στον αγώνα με τη Γερμανία. Πραγματικά όταν έβλεπα το παιχνίδι απογοητεύτηκα. Όχι για την απόδοση της ομάδας, αλίμονο. Απογοητεύτηκα διότι σκέφτηκα πόσα λεφτά χαλάνε οι ελληνικές ομάδες προκειμένου να κάνουν την υπέρβαση στην Ευρώπη. Ναι, αυτή την καραμέλα που μασιέται χρόνια, δε λέει να λιώσει και καταναλώνεται απο πολλούς. Οπαδούς και παράγοντες. Χαλάνε λοιπόν τόσα λεφτά, ενώ υπάρχουν αυτά τα παιδιά τα οποία αν μη τι άλλο είναι πιό αξιόπιστα και πιό συνηδειτοποιημένα απο τον κάθε Γκαλέτι ή τον κάθε Ν' Ντογιέ που έρχεται στην Ελλάδα. Σίγουρα τόσα χρόνια θα ήταν η σκιά πολλών μετριότατων ξένων παιχτών. Περίμεναν καρτερικά να τους δωθεί η ευκαιρία όπως στο Νίνη ή στον Παπασταθόπουλο. Αλλά δυστυχώς δεν είχαν Ισπανούς προπονητές. Είχαν προπονητές οι οποίοι μονίμως έλεγαν πως "ο τάδε δεν είναι έτοιμος για μεγάλα παιχνίδια ακόμα" ή πως είναι επένδυση για το μέλλον. Και έτσι φτάνουμε στην Ελλάδα έναν παίχτη 25 χρονών να τον θεωρούμε ταλέντο. Αλήθεια δεν ξέρω πόσοι θα πάρουν ευκαιρίες του χρόνου από τους συλλόγους τους. Ξέρω ένα πράγμα μόνο. Πως αυτά τα παιδιά ότι κατάφεραν θα είναι μόνο χάρη στις ικανότητες τους. Ξέρω πως αν καταφέρουν και σηκώσουν την κούπα θα βγουν όλοι να πανηγυρίσουν στους δρόμους. Ακόμα κι αυτοί που έλεγαν τον Νίνη Αλβανό. Ότι κι αν είναι αυτό το παιδί, σίγουρα έπαιξε και νιώθει πολύ πιο Έλληνας, από όλους αυτούς τους Ελληναράδες που δεν τον δέχονταν. Και αυτοι θα είναι οι ίδιοι που την Παρασκευή, αν το πάρει η Ελλάδα, θα τον αποθεώνουν. Όπως έγινε και με τον Πύρρο Δήμα, τον Κάχι Καχιασβίλι και άλλους πολλούς. Μακάρι λοιπόν να δούμε αυτά τα παιδία να παίζουν βασικοί και αναντικατάστατοι και να μην τα αναπολούμε σε κάθε επέτειο του μεγάλου τελικού... ΅μη φάει κι αυτή τη φορα η Ελλάδα τα παιδιά της...

Κοίτα να δεις πως αλλάξαμε, δες τη ζωή που ξεγράψαμε...

Κοίτα να δεις πως αλλάξαμε... Πως καμιά φορά ακόμα και κάποιες φιλίες φτάνουν σε ένα τέλμα. Σε ένα αδιέξοδο. Να μη μπορείς να σκεφτείς πως θα τις επαναφέρεις στη ζωή... να μη θέλουν οι υπόλοιποι. Να αρκούνται και να βολεύονται σε αυτή τη σιωπή που όλο και μεγαλώνει μεταξύ μας. Δεν ξέρω πια τι είναι... τι φταίει. Φταίει η δουλειά; φταίει η ζωή που κάνει ο καθένας; φταίει η απαίτηση που έχουμε να είναι ο απέναντί μας ίδιος με εμας; φταίει η κριτική που βγαίνει αυθόρμητα απο μέσα μας; Δεν ξέρω πιά. Έχω κρατήσει στο μυαλό μου εικόνες, στιγμές, φωνές που δεν θυμίζουν πια τίποτα. Είναι σα να θυμάμαι άλλα άτομα. Άτομα που ήταν κύριοι του εαυτού τους, άτομα που ήταν διαφορετικά... και σήμερα τι; όλοι να βολέψουμε την πάρτη μας. Πανεπιστήμια, νεολαίες κομμάτων, δήθεν γκλαμουριά και διασημότητα στον μικρόκοσμο του Παντείου. Ψεύτικοι φίλοι, δήθεν ενδιαφέροντα και μόλις είμαστε μόνοι ξανά σκεφτόμαστε τα δύο φιλαράκια που κάποτε είχαμε. Αυτά με τα οποία σουλατσάραμε εδώ κι εκεί, που γελούσαμε με όσους μας έκριναν, που πηγαίναμε κόντρα σε όλα. Και τώρα για να βρεθούμε θέλει και ραντεβού σχεδόν. Σαν υποχρέωση. Και ποτέ δε φταίμε εμείς για την κατάσταση. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Η Αλίκη, ο Νίκος, ο Θοδωρής. Καθένας απο τη μεριά του. Εμεις όμως που κρίνουμε τις επιλογές των άλλων; που γελάμε με αυτές; που ξεχωρίζουμε και διακρίνουμε μεταξύ δύο φίλων; που λέμε ότι βολεύει εμας. Κούράστηκα να δικαιολογούμαι και να ακούω δικαιολογίες. Ειδικά όταν αυτές είναι πρόχειρες για τόσο δύσκολα πράγματα. Όπως η φιλία. Τα κάναμε χάλια. Ας το αποδεχτούμε και ας πάρει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί. Και ότι παράπονο υπάρχει ας ακουστεί. Γιατί όσο μένει κρυφό μεγαλώνει το χάσμα κι άλλο... και σε λίγο καιρό δε θα κλείνει, δε θα σώζεται...

Είσαι το καλοκαίρι μου...

Είναι στιγμές που νιώθω πως πνίγομαι μέσα σε όλα αυτά που θέλω να πω και δε μπορώ. Δεν ξέρω αν πρέπει να τα πω. Γιατί δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον, είμαι σίγουρος αλλά δεν ξέρω κατα πόσο πολύ θα συνεχίσω να είμαι στο μέλλον. Την αγαπάω. Γι' αυτό πια είμαι σίγουρος. Και κάθε φορά που μου λέει τι νιώθει και εγώ απλά σωπαίνω, νιώθω σα να είμαι συνένοχος σε αυτή την κατάσταση. Του να την σκέφτομαι και να μην την έχω. Γιατί... ο χρόνος, αυτό είναι το γιατί. Η μάλλον αυτό ήθελα να πιστεύω. Κατα βάθος θέλησα να αφήσω όλα αυτα που, απλόχερα, μου είχε προσφέρει για κάτι αβέβαιο. Και την άφησα έτσι απλά. Και καμιά φορά αντιλαμβάνομαι πόσο μαραζώνει αυτή με τόσα πράγματα που νιώθει για μένα και δε μπορεί να τα πεί. Αυτή τη φορα όμως θέλω να τα αφήσω πίσω όλα. Θέλω να την έχω και να μην την ξαναφήσω. Γιατί έτσι είμαι δυστυχισμένος. Δεν έχω δύναμη, γέλιο, αντοχή. Γιατι το γέλιο της με αλλάζει, όσο μελό κι αν ακούγεται. Είναι στιγμές που νιώθω πως θα σπάσει η καρδιά μου. Όταν τη βλέπω σκέφτομαι καλοκαίρι, Χριστούγεννα, μουσικές, γέλια, γιορτές, διακοπές, Σαββατοκύριακα, γενέθλια... Και πως νιώθει εκείνη όταν βρισκόμαστε; σαν παιδί που έχει τα γενέθλια του. Πως εκείνη η μέρα της ανήκει. Τι πιό όμορφο μπορεί να σου πει κάποιος για να σου δείξει το πόσο σημαντικός είσαι για αυτόν; κι όμως... Τρέμω στην ιδέα μήπως τη χάσω... δεν θα το αντέξω...

Κάψτε τα αυθαίρετα...

Πάει η Πάρνηθα, κάηκε ο Πόρος, λαμπάδιασε η Χαλκιδική, έγινε κάρβουνο η Σκιάθος, ε να μην περιποιούνταν και τον Υμηττό; Ναι, τον Υμηττό, το ίδιο βουνό που έχουν ξανακάψει πριν δύο χρόνια, αυτό που δεν πρόλαβε ακόμα να πετάξει νέα βλαστάρια. Στις ειδήσεις βγήκαν κάθε είδους ανεύθυνοι υπεύθυνοι για να κατηγορήσουν τους δασοπυροσβέστες, την αντιπολίτευση, τους δημάρχους, τους αστυνομικούς, τον Θεό, τον αέρα που φύσαγε, αρκεί να βγουν αυτοί λάδι. Εγώ προσωπικά κουράστηκα να ακούω πολιτικούς να βγάζουν πολιτικούς λόγους πάνω σε στάχτες, κουράστηκα αυτη την ευθυνοφοβία τους να παραδεχτούν πως "ναι κύριοι τα κάναμε μπουρδ.... και εμείς και οι προκάτοχοι μας". Όλοι τώρα λένε πως δεσμεύονται για αναδάσωση, να μην πουλήσουν οικόπεδα, να προστατέψουν τη φυσική μας κληρονομιά (ανάθεμα η ώρα...) μα στο τέλος και κατά έναν παράξενο τρόπο η Αθήνα ανεβαίνει προς τα πάνω... ξέρετε, εκεί που ήταν να γίνουν αναδασώσεις, εκεί που είναι η φυσική μας κληρονομιά. Όταν όμως έρθουν τα πρωτοβρόχια και πλημμυρίσουν βγαίνουν στα κανάλια και καταγγέλουν την ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού. Καλά να πάθεις αγαπητέ μου, να πλημμυρίσεις και φέτος, να πλημμυρίζεις και για τα υπόλοιπα εκατό χρόνια. Σκέφτηκα και κάτι άλλο. Κάποιοι λένε πως η λύση για τη βία είναι η ίδια η βία. Οπότε κι εμείς, όπως αυτοί καίνε τα δάση μας να κάψουμε κι εμείς τα γιαπιά που θα πεταχτούν πάνω στις στάχτες. Και να τα καίμε μέχρι να μη χτιστούν. Γιατί όσο περιμένουμε απο τους αρμοδίους θα ακούτε λόγια του κωλ...Και όσοι λένε αυτά τα λόγια συνήθως τα κάνουν κωλ... σε όλα.