Για έναν φίλο...

Σήμερα θέλω να γράψω για έναν φίλο. Για έναν φίλο που τόσο καιρο ποτέ δεν είχα γράψει και που πάντα ένιωθα την ανάγκη να το κάνω. Γνωριστήκαμε τυχαία πριν απο 6 χρόνια, ήταν συμμαθητής μου. Δεν έμοιαζε κάτι σημαντικό. Ένα παιδάκι λίγο σκουρόχρωμο, με μαλλιά μπούκλες, κοντός, με τικ και ντύσιμο σε στυλ χιπ-χοπ. Όσο αβίαστα γνωριστήκαμε, έτσι γρήγορα αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Τόσο γρήγορα που κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε αυτό. Ήταν και παραμένει λίγο άκυρο μέχρι και σήμερα. Τότε είχα άλλες παρέες. Παρέες που παιδιά σαν τον Θοδωρή τα απέρριπταν. Χωρίς να τα γνωρίσουν, χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί στην εικόνα, δεν ήταν το ιδανικό πρότυπο για εκείνους. Και τελικά κατάλαβα πως το όνειρο ζωής των παιδιών που απέρριπταν τον Θοδωρή, ήταν ένα μενού που περιλάμβανε προδοσία φίλων, κουτσομπολιό, κακία και πολύ απόρριψη. Μα ο Θοδωρής δεν είχε ανάγκη όλους αυτούς. Ούτε εγώ αλήθεια. Άλλωστε γι' αυτό συνέχισα να κάνω παρέα με αυτό το τυπάκι. Κάποτε όλοι αυτοί, οι δήθεν φίλοι, με πρόδοσαν άσχημα και πισώπλατα. Όχι μπροστά μου, αντρίκεια. Ο Τεο ήταν εκεί να με στηρίξει με ότι μπορούσε. Απο το πιό απλό έως το πιό σημαντικό. Απο το σινεμά που πηγαίναμε και τα άπειρα άσκοπα βράδια έως τις συζητήσεις περι γκομενών και τις διακοπές που πήγα μαζί με αυτόν και άλλα παιδια που αποδείχθηκαν εξίσου φοβερά. Και τι σύμπτωση... και αυτούς τους έκραζαν. Έφτασα 20 χρονών και τώρα κατάλαβα τι σημαίνει άνθρωπος και φίλος. Τι σημαίνει αξία και τι περιστασιακό. Πάντα το είχα στο μυαλό μου, απλά δεν είχα παραδείγματα. Καμιά φορα μπορεί να με τσαντίζει με ότι κάνει. Με τις ατελείωτες μανίες καταδίωξης, τις τρελές του θεωρίες συνομωσίας και τον πεσιμισμό του. Πάντα όμως είμαι εκεί. Να τον βοηθάω όπως και όσο μπορώ, σε ότι χρειάζεται... Και βλέπω την ρήση " ότι δίνεις, παίρνεις" να συμβαίνει σε αυτόν. Μπορεί να μην έχει ποτέ λεφτά, να είναι μονίμως χωρίς βενζίνη αλλά ζει το όνειρο του μάγκες μου. Και πιστέψτε με είναι ένα σπουδαίο όνειρο. Με υπέροχο πρόσωπο. Κι αν αυτή η ρήση ισχύει και με μένα τότε κάποτε έκανα κάτι και ο Θεός μου έδωσε έναν φίλο. Θοδωράκη ευχαριστώ για τα πάντα, απο το λιγότερο έως το περισσότερο, απο το ευκολότερο έως το δυσκολότερο, απο το μεγαλύτερο έως το μικρότερο... Που είσαι πιστός συνοδοιπόρος σε ότι περνάμε, στους δρόμους που βαδίζουμε, στον χρόνο που φεύγει... Μην αφήνεις ποτέ κανέναν να σε μειώσει. Αξίζεις παραπάνω απο πολλούς. Και αν ποτε το ξεχάσεις, θα είμαι εκεί να στο θυμίσω, όπως πάντα άλλωστε...

"Ότι μάζευα καιρό, στη φωτιά θα το ρίξω..."