Είναι μέρες που φέρνει στον κόσμο την άνοιξη...

Είναι κάποιες μέρες που πραγματικα δεν πάει καλά τίποτα. Όλα σου πάνε κόντρα. Απο το αφεντικό σου, τη δουλειά σου και τα λεφτά σου έως τον καιρο που όλο βρέχει, το φανάρι που δεν πρόλαβες να περάσεις, τη θέση που είχες βρεί να παρκάρεις και στην έφαγε ο μπροστινός. Και μέσα σε όλα αυτα είναι κι αυτός ο φριχτός πονοκέφαλος που δε σε αφήνει να συνέλθεις. Και εντελώς συμπτωματικά εκείνη τη μέρα μαθαίνεις άσχημα νέα, κάτι που περίμενες καιρό στραβώνει και θες απλά να μπεις κάτω απο το πάπλωμα σου και να μείνεις εκεί ως το καλοκαίρι. Μέρες που, αν δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να σε πάρει απλά μια αγκαλιά, δεν αντέχονται με τίποτα. Και αλήθεια, πόσοι περάσαμε τέτοιες μέρες μόνοι μας; οι πιο απαισιόδοξοι κλαίμε απο τα νεύρα μας, οι πιό αισιόδοξοι γελάμε με τη μέρα. Σα να την κοροϊδέυουμε. Σα να προσπαθούμε να σπάσουμε την κατάρα της. Και δεν τα καταφέρνουμε ποτέ. Και εκεί είναι η ειδοποιός διαφορά. Αν είσαι μόνος σου, αν υπάρχει κάποιος που θα την περάσει μαζί του. Κάποιος που θα σε κάνει να δεις τη βροχή, λιακάδα. Τη μέρα, νύχτα, το άσπρο, μαύρο. Κάποιος που θα σου ανοίξει την αγκαλιά του και θα κρυφτείς μέσα εκεί. Που παρότι όλα είναι μαύρα και φαντάζουν ακόμα πιο κατάμαυρα, σε κάνει να πιστέψεις πως όλα θα φτιάξουν. Σα να σου έκανε μάγια και να έσπασε την κατάρα της μέρας. Και δεν είναι μάγισσα. Αυτή απλά σε αγαπάει. Η αγάπη είναι η μάγισσα. Κι εσύ απλά περιμένεις απο το πρωί, πότε θα έρθει το βράδυ για να τη δεις. να σου γελάσει, να σου πει το ανέκδοτο που άκουσε γιατί το βρήκε πολύ αστείο και θέλει να γελάσετε μαζί, να σιγοτραγουδάει το τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο, να σου γκρινιάξει που αναθεματίζεις την μπροστινή σου που πηγαίνει με 20 χιλιόμετρα, να σε ρωτήσει για τη μέρα σου και να ενδιαφέρεται πραγματικά για το αν ήταν καλή αυτή. Να σου χαϊδέυει τα μαλλια καθώς οδηγάς και να σου χαρίζει το πιο λαμπερό της χαμόγελο. Γιατί το ξέρει πως δεν ήταν καλή η μέρα σου. Μπορεί να μην ήταν ούτε εκείνης. Αλλά θα παλέψει να στην φτιάξει λίγο. Το ίδιο και εσύ. Με ένα φιλί, μια λέξη, ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα... Να την κοιτάς που έχει κάτσει οκλαδόν στο κάθισμα, να κοιτάει έξω απο το παράθυρο και να γελάει. Με τη βροχή, με τα προβλήματα μας. Με όλα όσα έκαναν μια μέρα, άσχημη μέρα. Και η πλάκα είναι πως θα γελάσω κι εγώ. Πως ξαφνικά θα μου περάσει ο πονοκέφαλος και θα πηγαίνω κι εγώ με 20 χιλιόμετρα πίσω απο τη μπροστινή μου, που θα δυναμώσω το ραδιόφωνο και θα σιγοτραγουδήσω μαζί της... Και στο τελείωμα αυτής της μέρας, όταν θα έχω ξαπλώσει στο κρεβάτι και θα κοιτάζω το ταβάνι, θα συνειδητοποιήσω κάτι. Πως όλα όσα έχω, δεν έχουν νόημα αν δεν τα μοιραστώ μαζί της. Απο το μήνυμα που θα στείλω, έως τη στραβή που θα μου τύχει. Γιατί θα με κάνει να μη στεναχωριέμαι. Θα με κάνει να ονειρευτώ ένα καλοκαίρι μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Μία αμμουδιά που θα μας καίει ο ήλιος όταν θα δουλεύω. Μια βουτιά μέσα στη θάλασσα όταν δε θα βρίσκω να παρκάρω. Γιατί το έχω ξαναγράψει... αυτή είναι το καλοκαίρι μου...