"Αθλητικογράφος θέλω να γίνω μπαμπά..."

Αλήθεια, ποιός θυμάται τι ήθελε να γίνει όταν μεγάλωνε; Όταν ήταν μικρός και έπαιζε με τα παιχνίδια του και ξαφνικά την επόμενη μέρα έπρεπε να θυμηθεί το παιδικό του όνειρο γιατί ξεκινούσε την τρίτη λυκείου. Και αυτό το όνειρο ξεχάστηκε, γιατί λεηλατήθηκε απο πιέσεις, συμβουλές και επιταγές γονιών. Με το να γίνεις δικηγόρος, γιατρός, λογιστής, γίνεσαι "άνθρωπος". Άνθρωπος που μπορεί να έχει λεφτά, φήμη, δόξα. Μα τι μένει μέσα του, πέρα απο τον καημό του απραγματοποίητου, αλήθεια; αν αυτός ο κάποιος ήθελε να γίνει μπασκετμπολίστας, συγγραφέας, ποιητής, σεφ ή σκιτσογράφος; ποιός και γιατί του το απαγορεύει αυτό; για να γίνουμε μια μάζα ανθρώπων που φοράμε τα ίδια, κάνουμε τα ίδια, ακούμε τα ίδια και στις κρυφές μας στιγμές κλαίμε για τη ζωή που αφήσαμε και πέρασε; γιατί να είναι όλα τόσο μίζερα ρε παιδιά; γιατί σε αυτό τον τόπο να είναι τόσο αντίθετο να πραγματοποιήσει κάποιος το παιδικό του όνειρο, αυτό για το οποίο χαμογελούσε κάθε φορά που απαντούσε στην ερώτηση "τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις καμάρι μου;". "Αθλητικογράφος μπαμπά...", έτσι απαντούσα εγώ. Ο μπαμπάς προβληματιζόταν, ήθελε να με δεί λογιστή. Εγώ αθλητικογράφος έγινα. Δεν ξέρω αν θα πετύχω, ξέρω πως μου αρέσει, το αγαπάω και το κάνω με μεράκι. Μπορεί να μην βγάλω λεφτά απο αυτό, αλλα θα το σβήσω απο τη λίστα των απραγματοποίητων ονείρων μου. Και κάθε φορά θα παλέψω να σβήσω ακόμα ένα. Οπότε όσοι μπορείτε κάντε και σπουδάστε ότι αγαπάτε. Θα πετύχετε σε αυτό, να είστε σίγουροι. Και μην αφήνετε κανέναν να φιμώνει τα όνειρα σας. Ακόμα κι αν δεν το κάνετε , παλέψτε το για την εμπειρία, για το γαμώτο. Καλό χειμώνα...