Μόνο εσύ...

Περνώντας ο καιρος άρχισα να καταλαβαίνω πράγματα και καταστάσεις. Τα είδα όλα αλλιώς. Πιο ήρεμα, πιο καθαρά... με συναίσθημα, χωρίς λογική. Είδα πως έναν χρόνο τώρα υπήρχε πάντα μέσα στη ζωή μου. Το χαμόγελο της, το βλέμμα της, το γέλιο της, η (έμμεση μα τόσο αποτελεσματική) επιρροή της πάνω μου. Στη σκέψη μου. Όσο κι αν συνέχισα, με όσες κι αν προσπάθησα πάλι εκείνη έμεινε. Δε θα την έλεγα έρωτα της ζωής μου, σίγουρα όχι. Το ξέρω. Κι όμως πάλι δεν παύω να ρισκάρω για εκείνη πράγματα. Φαινομενικά ομορφότερες, πιο γκλαμουράτες, με πιο πολλες κατακτήσεις κοπέλες. Για εκείνη που είναι κοντούλα, με το πιο εκφραστικό χαμόγελο, με τα ατημέλητα μαλλιά της, τα σκισμένα τζην της, τα allstar της και την τελείως αντιστάρ συμπεριφορά της. Είναι το φλου που λείπει απο τη ζωή μου, η χαλάρωση της δύσκολης μέρας, το ξέσπασμα στην πίεση, η νηνεμία στην καταιγίδα, η αλήθεια στην υποκρισία. Είναι το αντίβαρο στην κακή μου διάθεση. Η αγκαλιά της μόλις που με χωράει και όμως νιώθω σα να χάνομαι μέσα της. Και σκέφτομαι πόσα της έκανα. Πόσο την πόνεσα. Κι όμως και πάλι γύρισε. Χωρίς να τη χρειάζομαι, μου έγινε συνήθεια. Καλή συνήθεια. Ίσως είναι η μόνη που ένιωσα ότι με νοιάζεται τόσο. Και τη νοιάζομαι κι εγώ, αλήθεια. Πάντα τη νοιαζόμουν, πάντα την θεωρούσα όμορφη, ότι κι αν έλεγαν γύρω μου. Δε με νοιάζει που όλοι θεωρείτε πως αξίζω καλύτερη κοπέλα. Εγώ αυτή αγαπάω, ναι την κοπελιά που είναι τελείως φλού. Ας χαραμίζομαι, δεν τρέχει και τίποτα. Είδα κι όταν δεν χαραμιζόμουν... Η δική μας ευτυχία είναι το ζήτημα αδέρφια, αν έχετε βρεί το δικό σας "νησί" ακόμα κι αν άλλοι το λένε ξερονήσι, μην ασχολείστε... Εσείς τουλάχιστον ξεφεύγετε πραγματικά απο τη βαβούρα της καθημερινότητας, δεν προσθέτετε κι άλλη... Γιατί αν δεν αγαπάς πραγματικά αυτο που έχεις απέναντί σου, γίνεται μία παραπάνω βαβούρα...

Σ' αγαπάω όμορφη...