Κι αν μας κλέβουν τη φωνή...

Πολύς λόγος γίνεται αυτή τη στιγμή για το φίμωμα των bloggers. Αν είναι σωστό η αν είναι λάθος. Το νόμισμα αυτό έχει δύο πλευρές. Η μία είναι αυτή που λέει, πως δεν μπορεί ο καθένας να λέει ανακρίβειες για κάποιον και μάλιστα δημόσια. Δεκτό. Η άλλη πλευρά είναι αυτή που λέει πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να γράψει ό'τι θέλει, γιατά αυτό είναι το πιστεύω του. Δεκτό και αυτό. Και τα δύο ορθά είναι. Βέβαια, σε μία χώρα όπου η ανακρίβεια, η παραπληροφόρηση, το ρουφιανιλίκι και η "λάσπη" δίνουν και παίρνουν, δε μπορεί να απαιτεί η κυβέρνηση να υπάρχει όριο στο τι γράφουν τα blog, και ο κάθε ελεύθερος άνθρωπος. Είναι υποκριτικό. Αν όλα κυλούσαν ρολόι σε αυτή τη χώρα και το μονο της ψεγάδι ήμασταν εμείς, να το δεχτώ. Μάλλον όχι να το δεχτώ, έστω να έχει μία λογική μέσα στο μυαλό μου. Αλλά δεν έχει. Όπως δεν έχει λογική το θέμα με τις κάμερες στους δρόμους. Τις υποτιθέμενες κάμερες κυκλοφορίας που "τυχαία" λειτουργούν τις μέρες των διαδηλώσεων. Και "τυχαία" συλλαμβάνουν ανθρώπους μέσω αυτών. Αντισυνταγματικό θα πείτε. Δεκτό κι αυτό. Αλλά σε αυτή τη χώρα πιά δεν έχει μέινει και τίποτα χωρίς το πρώτο συνθετικό αντί-, για να επιδείξει. Έχει γίνει αντι-χώρα. Που είναι περήφανη μόνο για την χρυσή εποχή των αρχαίων ημών προγόνων. Που θέλει να λέγεται πατρίδα των μεταναστών, και όσους βρίσκει νεκρούς έπειτα απο αποτυχημένες προσπάθειες να βρούν τη "γη της επαγγελίας", τους θάβει μαζικά, με έναν αριθμό αντί για όνομα. Που μας πήρε το οξυγόνο το προηγούμενο καλοκαίρι και πλέον το μοσχοπουλάει. Που έχει ακόμα τους σεισμόπληκτους του '99 σε κοντέινερ και μαζί σε αυτούς προστέθηκαν και οι πυροπαθείς. Που μάχεται για να μην βεβηλώσουν τα Σκόπια, το όνομα Μακεδονία, λες και όλα τα είχαμε, η εθνική υπερηφάνεια μας έλειπε. Που με το ασφαλιστκό που επέβαλλε, πρώτα πεθαίνεις και μετά σε κηδεύουν με το εφάπαξ σου. Αλλά ο κάθε νοήμων άνθρωπος σε αυτή τη χώρα τα ξέρει όλα αυτά. Ξέρει τι είναι η κυβέρνηση μας. Μπορεί να μας κλείνουν σιγά σιγά. Δε μας φιμώνουν όμως. Γιατί λύνουν και δένουν αυτή τη στιγμή, επειδή οι περισσότεροι από μας δεν αντιδρούν σε τίποτα. Βλέπουν τηλεόραση και κοιμούνται. Μα ξεχνάνε πως όταν αποφάσισε ο λαός να βγεί στο δρόμο για να αλλάξει κάτι, ποτέ δεν έχασε. Ούτε απο καμία κυβέρνηση, ούτε απο καμία χούντα. Και πλέον αυτό τείνει να γίνει η κυβέρνηση. Μία νέα Χούντα. Λίγο πιο εκσυγχρονισμένη απο αυτή του 1974, μα Χούντα. Γι' αυτό άλλωστε μας κλείνουν. Γιατί επικοινωνούμε. Και απαγορεύεται η συνεστίασις άνω των δύο ατόμων. Θα συλλαμβάνονται. Έτσι γινόταν και τότε νομίζω. Δεν ξέρω για πόσο θα ανεχόμαστε ακόμα όλο αυτό. Για πόσο θα μας σταματάνε τα εμπόδια τους. Για πόσο θα πιστεύουμε την παραπληροφόρηση τους. Το βέβαιο είναι πως κάποιοι απο μας ξυπνάμε. Και ο ένας ξυπνάει τον άλλο. Και κάποια μέρα θα τους κατεβάσουμε απο εκεί που κυβερνούν. Γιατί πολλά μας τα κάνανε και βαρεθήκαμε. Και μην νομίζουν πως δεν μπορούμε. Εδώ μπορέσαμε και τους ψηφίσαμε δεύτερη φορα... Και μη μας λένε πως αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό είναι σεισμοί. Απλώς τρίζουν κάποιων τα κόκκαλα...

Η συμπαράσταση μου στην Ψιλικατζού και σε όσους ακόμα θα υποστούν το μέτρο της απειλής και της έξωσης.