Χαστούκια και "χαστούκια"

Υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων. Ψεύτες και ειλικρινείς, χαζοί και έξυπνοι, καλοί και κακοί, όμορφοι και άσχημοι. Άνδρες και γυναίκες. Οι κατηγορία των ανδρών χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες. Ντόμπροι και άνανδροι. Και δυστυχώς έχουμε πείξει απο τους δεύτερους. Απο αυτούς που βλέπουν τον ανδρισμό τους με άλλο μάτι. Πιο φαλλοκρατικό, πιο εξουσιαστικό. Όχι σε όλους. Εκεί που τους παίρνει. Εκεί που ξέρουν πως ο'τι κι αν κάνουν θα περάσει. Εκεί που νιώθουν πως έχουν ισχύ. Αυτά τα άτομα συνήθως συχνάζουν σε πανεπιστήμια. Παιδάκια που απο το τίποτα, έγιναν "κάτι" λόγω μίας πολιτικής παράταξής. Συνήθως δεξιάς, γιατί οι αριστερές ακόμα ζουν (ευτυχώς) στην εποχή του Λένιν. Αυτοί οι άντρακλες λοιπόν, με την εξουσία που έχουν λόγω παράταξης, λύνουν και δένουν. Κ δε μιλάω για απλούς κόμπους. Μιλάω για πιο σύνθετα πράγματα. Άκουσα λοιπόν μια ιστορία, για άτομα επικεφαλής της επικρατούσας παράταξης σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου φέρονται σα νταβατζήδες. Αυτά τα άτομα λοιπόν, έχουν πάρει μια κοπέλα, την αναγκάζουν να παίρνει ναρκωτικά, τη βαράνε με μένος και μετά την "παίρνουν΄" όλοι μαζί. Η κοπέλα θέλει να ξεφύγει απο όλο αυτό μα δε μπορεί. Γιατί απειλείται. Ότι θα πάθει κακό. Άκουσε για μία συμφοιτήτρια της που επαναστάτησε και μετά την έστηλαν στο νοσοκομείο, έχοντας προηγουμένως σπάσει όλο της το σπίτι. Έτσι λοιπόν δεν ξεφεύγει. Παραμένει εκεί και δέχεται αμίλητα τις προσταγές τους. Τα βίτσια τους. Την εκτόνωση του ανδρισμού τους... Αυτά τα παιδιά δεν φταίνε όμως. Φταίνε όσοι ξέρουν και δε μιλάνε. Όσοι απλά μένουν θεατές. Όσοι τους φοβούνται. Και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Γιατι να τους φοβάσαι. Αρχικά, η ανδρική ιδιότητα που ΕΤΥΧΕ να έχουν, έχει πάψει να υπάρχει. Αντρίκιο είναι να τα βάζεις με κάποιον ισάξιο σου. Επι ίσοις όροις. Αυτό πιο πολύ μου κάνει σε δειλία, φόβο, αναγκη αυτοεπιβεβαίωσης. Κάτι άνανδρο. Κάτι πιο θυλήκο. Γιατί εκει μέσα περνάει αυτό σαν επίτευγμα. Παραέξω όμως δεν μετράνε όλοι αυτοί. Γιατί είμαστε πολλοί εδώ. Που κουραστήκαμε με τις μαγκιές του κάθε τελευταίου που νομίζει πως μπορεί να απαυτώσει τον κόσμο. Απο τον πρόεδρο του 15 μελούς στο σχολείο έως τον αναλφάβητο που οδηγάει μερσεντές και νομίζει ότι είμαστε μία τρίχα απο τα αρχ.... Και ναί, μπορεί και να είμαστε. Εσείς όμως είστε η τρίχα απο τα αρχ.... εκατομμυρίων ανθρώπων κι εκει θα παραμείνετε. Να απολαμβάνετε τη διασημότητα σας. Αυτή που έχετε στο πανεπιστήμιο. Εκεί ,που εμείς που δουλεύουμε και παλεύουμε για τα λεφτά, δεν μετράει. Και δε μας νοιάζει. Γιατί εμείς εδώ έχουμε ντομπροσύνη, τσαγανό, ικανότητες. Αγαπάμε και μας αγαπάνε. Γελάμε και μας γελούν. Νιώθουμε μόνοι και υπάρχει μια αγκαλιά. Υπάρχει ειλικρίνια ρε αδερφέ. Πατάμε στα δικά μας πόδια. Πλακωνόμαστε στα ίσα, κι αν τις φάμε σηκωνόμαστε και πάλι φίλοι είμαστε. Ενώ εσύ έχεις κάτι κοπελίτσες που σε γουστάρουν για την ιδιότητα σου στη σχολή σου, όχι για τον χαρακτήρα σου, ούτε για την ομορφία σου, ούτε για τα (χαμένα απο καιρό) ανδρικά σου προσόντα. Και αυτό το ξέρεις. Και σε ενοχλεί. Γι' αυτό και τη βαράς άλλωστε, για να εκτονωθείς. Γι' αυτό και της δίνεις ναρκωτικά, γιατί αλλιώς δεν αντέχεσαι. Και κάτι άλλο. Ο πολύς ο κόσμος δεν παίρνει ναρκωτικά. Τουλάχιστόν τόσο βαριά ώστε να σε αντέξει... Οπότε βάρα όσο μπορείς τώρα, γιατι σε λίγα χρονάκια θα φάς τόσα χαστούκια, όσα δεν αντέχεις... Όχι απο άνθρωπο. Απο τη ζωή την ίδια... Και αυτή, παρά το όνομα, δεν είναι κοπέλα για να τη δείρεις.

Για την Α.
Καλά μυαλά και καλή δύναμη

Είναι μέρες που φέρνει στον κόσμο την άνοιξη...

Είναι κάποιες μέρες που πραγματικα δεν πάει καλά τίποτα. Όλα σου πάνε κόντρα. Απο το αφεντικό σου, τη δουλειά σου και τα λεφτά σου έως τον καιρο που όλο βρέχει, το φανάρι που δεν πρόλαβες να περάσεις, τη θέση που είχες βρεί να παρκάρεις και στην έφαγε ο μπροστινός. Και μέσα σε όλα αυτα είναι κι αυτός ο φριχτός πονοκέφαλος που δε σε αφήνει να συνέλθεις. Και εντελώς συμπτωματικά εκείνη τη μέρα μαθαίνεις άσχημα νέα, κάτι που περίμενες καιρό στραβώνει και θες απλά να μπεις κάτω απο το πάπλωμα σου και να μείνεις εκεί ως το καλοκαίρι. Μέρες που, αν δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να σε πάρει απλά μια αγκαλιά, δεν αντέχονται με τίποτα. Και αλήθεια, πόσοι περάσαμε τέτοιες μέρες μόνοι μας; οι πιο απαισιόδοξοι κλαίμε απο τα νεύρα μας, οι πιό αισιόδοξοι γελάμε με τη μέρα. Σα να την κοροϊδέυουμε. Σα να προσπαθούμε να σπάσουμε την κατάρα της. Και δεν τα καταφέρνουμε ποτέ. Και εκεί είναι η ειδοποιός διαφορά. Αν είσαι μόνος σου, αν υπάρχει κάποιος που θα την περάσει μαζί του. Κάποιος που θα σε κάνει να δεις τη βροχή, λιακάδα. Τη μέρα, νύχτα, το άσπρο, μαύρο. Κάποιος που θα σου ανοίξει την αγκαλιά του και θα κρυφτείς μέσα εκεί. Που παρότι όλα είναι μαύρα και φαντάζουν ακόμα πιο κατάμαυρα, σε κάνει να πιστέψεις πως όλα θα φτιάξουν. Σα να σου έκανε μάγια και να έσπασε την κατάρα της μέρας. Και δεν είναι μάγισσα. Αυτή απλά σε αγαπάει. Η αγάπη είναι η μάγισσα. Κι εσύ απλά περιμένεις απο το πρωί, πότε θα έρθει το βράδυ για να τη δεις. να σου γελάσει, να σου πει το ανέκδοτο που άκουσε γιατί το βρήκε πολύ αστείο και θέλει να γελάσετε μαζί, να σιγοτραγουδάει το τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο, να σου γκρινιάξει που αναθεματίζεις την μπροστινή σου που πηγαίνει με 20 χιλιόμετρα, να σε ρωτήσει για τη μέρα σου και να ενδιαφέρεται πραγματικά για το αν ήταν καλή αυτή. Να σου χαϊδέυει τα μαλλια καθώς οδηγάς και να σου χαρίζει το πιο λαμπερό της χαμόγελο. Γιατί το ξέρει πως δεν ήταν καλή η μέρα σου. Μπορεί να μην ήταν ούτε εκείνης. Αλλά θα παλέψει να στην φτιάξει λίγο. Το ίδιο και εσύ. Με ένα φιλί, μια λέξη, ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα... Να την κοιτάς που έχει κάτσει οκλαδόν στο κάθισμα, να κοιτάει έξω απο το παράθυρο και να γελάει. Με τη βροχή, με τα προβλήματα μας. Με όλα όσα έκαναν μια μέρα, άσχημη μέρα. Και η πλάκα είναι πως θα γελάσω κι εγώ. Πως ξαφνικά θα μου περάσει ο πονοκέφαλος και θα πηγαίνω κι εγώ με 20 χιλιόμετρα πίσω απο τη μπροστινή μου, που θα δυναμώσω το ραδιόφωνο και θα σιγοτραγουδήσω μαζί της... Και στο τελείωμα αυτής της μέρας, όταν θα έχω ξαπλώσει στο κρεβάτι και θα κοιτάζω το ταβάνι, θα συνειδητοποιήσω κάτι. Πως όλα όσα έχω, δεν έχουν νόημα αν δεν τα μοιραστώ μαζί της. Απο το μήνυμα που θα στείλω, έως τη στραβή που θα μου τύχει. Γιατί θα με κάνει να μη στεναχωριέμαι. Θα με κάνει να ονειρευτώ ένα καλοκαίρι μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Μία αμμουδιά που θα μας καίει ο ήλιος όταν θα δουλεύω. Μια βουτιά μέσα στη θάλασσα όταν δε θα βρίσκω να παρκάρω. Γιατί το έχω ξαναγράψει... αυτή είναι το καλοκαίρι μου...