Μόνο εσύ...

Περνώντας ο καιρος άρχισα να καταλαβαίνω πράγματα και καταστάσεις. Τα είδα όλα αλλιώς. Πιο ήρεμα, πιο καθαρά... με συναίσθημα, χωρίς λογική. Είδα πως έναν χρόνο τώρα υπήρχε πάντα μέσα στη ζωή μου. Το χαμόγελο της, το βλέμμα της, το γέλιο της, η (έμμεση μα τόσο αποτελεσματική) επιρροή της πάνω μου. Στη σκέψη μου. Όσο κι αν συνέχισα, με όσες κι αν προσπάθησα πάλι εκείνη έμεινε. Δε θα την έλεγα έρωτα της ζωής μου, σίγουρα όχι. Το ξέρω. Κι όμως πάλι δεν παύω να ρισκάρω για εκείνη πράγματα. Φαινομενικά ομορφότερες, πιο γκλαμουράτες, με πιο πολλες κατακτήσεις κοπέλες. Για εκείνη που είναι κοντούλα, με το πιο εκφραστικό χαμόγελο, με τα ατημέλητα μαλλιά της, τα σκισμένα τζην της, τα allstar της και την τελείως αντιστάρ συμπεριφορά της. Είναι το φλου που λείπει απο τη ζωή μου, η χαλάρωση της δύσκολης μέρας, το ξέσπασμα στην πίεση, η νηνεμία στην καταιγίδα, η αλήθεια στην υποκρισία. Είναι το αντίβαρο στην κακή μου διάθεση. Η αγκαλιά της μόλις που με χωράει και όμως νιώθω σα να χάνομαι μέσα της. Και σκέφτομαι πόσα της έκανα. Πόσο την πόνεσα. Κι όμως και πάλι γύρισε. Χωρίς να τη χρειάζομαι, μου έγινε συνήθεια. Καλή συνήθεια. Ίσως είναι η μόνη που ένιωσα ότι με νοιάζεται τόσο. Και τη νοιάζομαι κι εγώ, αλήθεια. Πάντα τη νοιαζόμουν, πάντα την θεωρούσα όμορφη, ότι κι αν έλεγαν γύρω μου. Δε με νοιάζει που όλοι θεωρείτε πως αξίζω καλύτερη κοπέλα. Εγώ αυτή αγαπάω, ναι την κοπελιά που είναι τελείως φλού. Ας χαραμίζομαι, δεν τρέχει και τίποτα. Είδα κι όταν δεν χαραμιζόμουν... Η δική μας ευτυχία είναι το ζήτημα αδέρφια, αν έχετε βρεί το δικό σας "νησί" ακόμα κι αν άλλοι το λένε ξερονήσι, μην ασχολείστε... Εσείς τουλάχιστον ξεφεύγετε πραγματικά απο τη βαβούρα της καθημερινότητας, δεν προσθέτετε κι άλλη... Γιατί αν δεν αγαπάς πραγματικά αυτο που έχεις απέναντί σου, γίνεται μία παραπάνω βαβούρα...

Σ' αγαπάω όμορφη...

Για τη Χρύσα...

ΠΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ
ΠΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ
ΠΑΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΞΑΝΑ...

ΜΠΡΟΣ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑ
ΠΑΛΙ ΣΚΟΤΕΙΝΑ
ΚΙ ΟΛΟ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ...

ΚΙ ΟΛΟ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ
ΚΙ ΕΧΩ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ...

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ
ΡΙΞ' ΤΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΑ...

τα UFO, ο Κωστάκης και ο "στρατηγός άνεμος"

Κάποτε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, ψηφίζωντας για δεύτερη φορα τον Μπους έπειτα απο τις "ειρηνοδημοκρατικές" παρεμβάσεις που έκανε στο Ιράκ, βγήκαν με βίντεο στο διαδίκτυο και ζητούσαν συγνώμη απο τον υπόλοιπο κόσμο. Απλοί καθημερινοί πολίτες. Το θεώρησαν τουλάχιστον υποχρέωση τους προς εμάς. Σημαντικό μπορεί να μην ήταν, ήταν όμως κάτι. Την Κυριακή λοιπόν ήρθε και η δική μας σειρά. Να πάρουμε και εμείς μέρος στην γιορτή της (Νέας όπως αποδείχθηκε και όχι της απλής) δημοκρατίας. Ήταν η πρώτη φορά που ψήφισα για βουλευτικές εκλογές και ίσως γι' αυτό ήμουν πεποισμένος πως δεν θα βαστήξει ακόμα μια τετραετία ο Κωστάκης και τ' αλλα παιδιά. Κι όμως... η καμμένη Πελλοπόνησος ήταν γαλάζια στον εκλογικό χάρτη. Η πνιγμένη απο τις βροχές Χαλκιδική επίσης. Και η Νέα Δημοκρατία έκανε πάρτι ψήφων. Και αυτό με έκανε να αναρωτιέμαι... Τι πρέπει λοιπόν να γίνει για να χαρακτηριστεί μία κυβέρνηση ανίκανη; Προφανώς δεν φτάνουν οι φωτιές, οι νεκροί, τα ομόλογα, η απροετοιμασία και όλες αυτες οι τραγικές ελλείψεις. Προφανώς θεώρησαν την κυβέρνηση πετυχημένη που κατάφορα να σώσει την ένδοξη μας Ελλάδα απο την ασύμμετρη απειλή, απο τους ξένους κατασκόπους, απο τα UFO, τα Ελ και τους Αναρχικούς και αντιεξουσιαστές που καίνε την Ελλάδα. Και μη γελάσετε, πολλοί απο αυτούς το πίστεψαν. Και μιλάμε για περίπου 2.980.000 ανθρώπους. Ακόμα τραγικότερο είναι οι 15.270 πολίτες που ψήφησαν τον κύριο Πολύδωρα να ξαναβγεί στη βουλή. Ναι, αυτόν που χαρακτήρησε τον "στρατηγό άνεμο" ως την αιτία των ολοκαυτωμάτων που υπέστη η Ελλάδα πριν απο ενάμιση μήνα. Α, είναι και ο ίδιος που μίλησε πρώτος για την ασύμμετρη απειλή. Όπου απειλή βάλτε τη λέξη μαλ...ια. Το τελευταίο και πιό ενδιαφέρον σκηνικό των εκλογών μας ήταν οι βουλευτές που εξέλεξαν όσοι ψήφισαν ΛΑ.Ο.Σ. Άδωνις Γεωργιάδης, Μάκης Βορίδης και Αθανάσιος Πλεύρης. Δεν σας λέω τον βίο του καθενός, αναζητήστε τον... θα απορήσετε και εσείς. Καλό κουράγιο σε όσους είπαν όχι στον δικομματισμο...